TROEBEL

TROEBEL
Een Korte film van Veerle Ackerstaff
Crowdfunding teaser: 
121
80%
€3.620
opgehaald van €4.500
12
dagen te gaan
37
supporters

Project Information

Over het project
LOCKLINEWanneer Maggie haar zoon verliest en zich terugtrekt in een fantasiewereld waarin hij nog leeft, doet ze er alles aan om daarin te kunnen blijven.

 

TROEBEL is een korte absurdistische film over het egoïsme van het rouwen. 

 

Synopsis

Maggie (45) heeft altijd een denkbeeldige driepoot gevormd met haar twee kinderen, Lucas (6) en Saar (17). Door het plotselinge overlijden van Lucas is het evenwicht binnen het gezin volledig ontwricht. De enige manier waarop Maggie de driepoot in stand weet te houden en zo de restanten van haar gezin weet te redden is door te doen alsof Lucas nog leeft. Ze heeft het oude poppenhuis dat in de keuken staat zo ingericht dat deze een exacte replica is van het woonhuis. In deze fictieve wereld leeft Lucas nog, is Saar een vrolijke meid, en heeft Maggie alles perfect onder controle.

Saar verdringt haar pijn door zich te storten op haar relatie met vriend Kevin (18) en kan niet begrijpen dat haar moeder net doet alsof er niets aan de hand is. Als Saar op een ochtend weigert nog langer Maggie te faciliteren in haar krankzinnige rouwproces, en als Kevin diezelfde ochtend op Lucas zijn plek gaat zitten, verschijnen er barsten in de schulp die Maggie om zich heen heeft getrokken.

Vanaf dat moment maakt Saar het voor Maggie onmogelijk om aan haar fictieve wereld vast te houden. Elke keer als Maggie denkt alles weer onder controle te hebben, bewijst Saar het tegenovergestelde. Als Saar dan ook nog eens aan de haal gaat met het poppetje dat Lucas moet voorstellen en zijn ketting aan Kevin geeft, knapt er iets bij Maggie. Het wordt haar steeds duidelijker dat Saar op eigen wijze de driepoot probeert te herstellen door Kevin op de plaats van Lucas te schuiven. Maggie kan dit niet laten gebeuren, niet als ze niet geconfronteerd wil worden met de ondragelijke pijn die zal komen met het besef dat haar zoon echt dood is.

Essentie

TROEBEL gaat in essentie over het egoïsme van het rouwproces. Rouwen is heel persoonlijk. Er zijn weliswaar algemene fases van rouwverwerking, maar hoe en in welk tempo je die doorloopt is voor iedereen anders. Er kunnen bijzondere overtuigingspatronen ontstaan. Karaktertrekken worden gevormd of veranderen. Relaties en onderlinge verhoudingen vertroebelen tot een niveau dat bijna niemand meer voor de geest kan halen hoe helder het leven samen ooit was.

Rouwen is zeer egoïstisch. Je bent heel erg met jezelf bezig en weinig met de ander. Het is bijna onmogelijk om je op dat moment te verplaatsen in iemand anders omdat je zo diep in je eigen verdriet opgaat. 

In TROEBEL worden zowel Maggie als Saar geconfronteerd met zeer intense gevoelens; gevoelens die ze niet kennen en waar ze geen controle over hebben. Boosheid en ontkenning bieden zelfbescherming.  

Maggie wil koste wat kost haar fantasiewereld beschermen. Het is overleven of opgeven. Hetzelfde geldt voor Saar.

 

Motivatie

Het is ondertussen negen jaar geleden dat mijn vader is overleden aan de gevolgen van darmkanker. Tijdens het schrijven van TROEBEL overleed ook geheel onverwachts mijn stiefvader, die ondertussen net zo belangrijk voor me was geworden. Als geen ander weet ik hoe eenzaam en moeilijk het is om de dood van een dierbare te verwerken. En hoe verleidelijk het is om aan de realiteit te willen ontsnappen. Het aller opmerkelijkste vind ik hoe mensen door intens verdriet kunnen veranderen. Het totale onbegrip voor andermans manieren van verwerking is daar een prachtig voorbeeld van.

Mijn broer trouwde op Ibiza. De sprookjesbruiloft was vooruitgeschoven vanwege de ziekte van mijn vader. Maar papa kwam niet. Vlak voor vertrek werd hij onwel. Met de hele familie al op het eiland, was hij alleen met mijn stiefmoeder toen hij stierf. Ik was te laat. Tegen de tijd dat mijn vliegtuig op Schiphol landde lag mijn vader al op een ijsplateau in de slaapkamer. Mijn sterke vader. De man die me altijd beschermd had. Zijn huid grauw, wangen ingevallen. Het resultaat van een onevenredig gevecht tegen eindeloze chemokuren.

De dagen daarna zijn in een waas voorbijgegaan. De rouwkaarten, de kist, de dienst. Ik ploeterde door alle voorbereidingen heen. Alles was beter dan de sluispoorten open te zetten en de pijn binnen te laten.

Mijn stiefmoeder keek als een ijskoningin toe hoe alles werd geregeld. Ze wilde niet spreken tijdens de dienst, wilde niet mee wat eten nadien, wilde niets meer met ons te maken hebben. Op de dag van de crematie had ze de hele inboedel al verdeeld, en diezelfde dag zijn we op haar aandringen nog bij de notaris geweest om de erfenis te verdelen.

Hoewel het jaren heeft geduurd, besef ik nu dat ze wel degelijk van mijn vader hield. Misschien zelfs wel zoveel dat ze het niet aankon om op een andere manier te handelen. Ze veranderde in een monster. Eveneens was de pijn voor mij te groot om het op dat moment anders te zien.

Het is belangrijk voor mij om dit verhaal te vertellen omdat ik er steeds meer achter kom dat egoïsme bij verlies universeel is. TROEBEL laat de krankzinnige kant van het rouwproces zien. De meest hechte relaties worden onder grote druk gezet en hoe meer dit gebeurd, hoe wanhopiger mensen vastklampen aan de illusie dat de realiteit niets anders is dan een nare droom.

Vorm

De komedie in TROEBEL zit hem in de absurdistische elementen en het spel van de karakters. Deze moeten ervoor zorgen dat de film niet te zwaar wordt. Het gaat immers niet om de dood en het verdriet, maar om de gevolgen hiervan. Deze kunnen soms absurd en zelfs lachwekkend zijn.

De sfeer in de film blijft fris en opgewekt, maar we voelen wel dat er iets duisters schuilgaat achter Maggie haar glimlachende façade. Het is een kwestie van tijd voordat ze breekt.

Maggie zal niet worden neergezet als een verdrietige vrouw die alleen maar depressief en boos is, maar eerder als een opgewekt persoon die volledig in de ontkenning zit. Een erg mooi voorbeeld van een dergelijk personage is het karakter van Beth Jarrett (gespeeld door Mary Tyler Moore), in Robert Redford’s Ordinary People. De ontbijtscene laat prachtig zien hoe mensen hun verdriet weten te maskeren door net te doen alsof er niets aan de hand is.

Een teken voor het publiek dat de arena waarin ons hoofdpersonage zich bevindt lichtelijk absurd is, is het feit dat Maggie elke ochtend obsessieve inspanning levert in nette kleren al neuriënd en met een goed humeur.

Maggie is zo enorm gefocust op haar fantasiewereld dat ze niets aan toeval overlaat. In de keuken heeft ze alles onder controle. Hierin is ze zo obsessief en opgewekt dat het publiek er een ongemakkelijk gevoel van krijgt. Want, kan dit wel goed blijven gaan? Wat gebeurt er als deze routine wordt verstoord? Wat gaat ze doen met de vleesmolen?

 

Doelgroep

Mensen die deze film willen zien zijn liefhebbers van korte films en noemen zichzelf cinefiel, maar bovenal zullen het mensen met kinderen zijn die deze film kunnen waarderen. Door te snappen hoeveel pijn het zou doen als je eigen kind overlijdt, des te beter snap je dat Maggie er alles aan doet om in haar fantasiewereld te blijven. Ik kan me voorstellen, gezien de twee vrouwelijke hoofdrollen in de film, dat TROEBEL voornamelijk een vrouwelijk publiek zal trekken.

Doel van de film

Het doel van de film is om kijkers mee te nemen in een unieke blik op rouwen en wat het rouwproces met mensen doet. De mens is egoïstisch en vaak ook blind. Breng deze factoren samen met intens verdriet en er ontstaat een fatale combinatie.

Waarom willen mensen deze film zien?

Rouwen is een herkenbaar fenomeen. Vroeg of laat komt de dood van een naaste op ons pad. Gelukkig heeft niet iedereen te maken met zo’n extreem rouwproces als dat van Maggie. Echter schuilt er in ieder van ons een potentieel monster. Het publiek wordt geconfronteerd met vragen zoals: Wat als mijn kind te overlijden komt? Kan ik dan wel doorgaan met leven? Kan ik überhaupt mezelf nog wel terugvinden? Zou ook niet in mij het monster naar voren komen, of is dat misschien al eens gebeurd? 

Hoewel het thema zwaar is zorgt de vertelling voor een luchtige toon. TROEBEL is een eigentijdse blend van genres, met een tikje absurdisme á la Alex van Warmerdams Borgman waarin we nooit echt weten of we wel of niet achter de keuzes van het hoofdpersonage staan. Maggie wordt vertolkt in de stijl van control freak Carolyn Burnham uit American Beauty, terwijl de vernietigende relatie tussen moeder Maggie en dochter Saar doet denken aan de complexe verhoudingen in Lady Bird. Niettemin volgt deze film haar eigen pad en laat zonder genade de ‘onbewust’ duistere kant van de mens zien.

 

Planning

TROEBEL wordt in 3 dagen tijd opgenomen. Hierin gaan we uit van 10 uur per draaidag. De draaidagen vinden plaats in de eerste week van februari 2019. Bijna alle scenes zijn indoor dus we zullen weinig last hebben van het weer.

 

budget:

Dit is een No/low-budget film. Het geld dat wordt opgehaald d.m.v. Crowdfunding zal worden besteed aan de huur van apparatuur (zoals camera en licht), Props en Art, Catering en het inzenden van de film naar festivals.

 

Vertoning

TROEBEL zal eind mei vertoond worden in het Kriterion in Amsterdam. Verder zal de film worden ingezonden naar zowel de grote als kleine internationale en nationale filmfestivals.

Quote die de filmmaker inspireerde

'Eet maar snel op. Hij wordt koud.'
Maggie
maak dit project mogelijk!
 

Fund Project