A Perfect Game

A Perfect Game
A Documentary by Robbert So
Crowdfunding teaser: 
30
22%
€3.435
donated of €15.000
0
days to go
15
supporters

Project Information

About the project
LOCKLINEEen uniek kijkje achter de schermen van de honkbalwereld. Van de Nederlandse academies en het jong-oranjeteam naar de Antillen en de LA Dodgers.

A Perfect Game geeft een uniek inkijkje in de wereld van het honkbal en de topsport. Met honkballers Phayson, Misja en Tyriq gaan we van de Nederlandse academies en het jong-oranjeteam naar de Antillen en de LA Dodgers in Los Angeles. We zien hoe honkbal ook buiten het veld doorwerkt. Hoe het de spelers kansen en succes brengt, maar ook hoe het tegelijkertijd risico’s en valkuilen met zich meebrengt. 

De 16-jarige Phayson Antonia is een jonge honkballer en in het laatste jaar van honkbalschool Unicorns. Zijn talent is ongekend, maar zijn thuissituatie en de buurt waarin hij woont helpen hem niet erg bij zijn honkbaldromen. Zijn Antilliaanse vrienden doen ‘stoute dingen’. Phayson mag hier niet bij betrokken raken. Hij heeft al een strafblad en bij een tweede akkefietje zullen de Unicorns hem zonder pardon uit de club zetten. Dan kan hij een profcarrière vergeten, maar honkballen is het enige dat Phayson kan en wil.
Ieder jaar selecteren en contracteren Amerikaanse scouts nieuw talent. In 2015 is Phayson voor het eerst oud genoeg om getekend te worden. Een contract van een Amerikaanse profclub betekent voor Phayson dat hij ontsnapt aan een leven zonder vooruitzichten.

We zien Phayson trainen en spelen, slagen en falen. We zien hoe hij zich uit zijn vriendengroep probeert los te maken, maar hij weet dat deze vrienden hem ook altijd zullen steunen. We zien hoe hij zich meet met zijn clubgenoten. We zien hoe kwetsbaar hun dromen zijn. Talent is niet genoeg, maar de vaardigheden die ze nodig hebben kregen ze thuis niet mee. Hun sociale omgeving is niet optimaal, en wordt gedomineerd door mislukkingen. Het zijn nog pubers, kinderen eigenlijk, en overal liggen verleidingen op de loer. Honkbal is hun liefde, hun droom. Maar zijn ze bestand tegen de pressie van een sportcarrière?

Misja komt uit dezelfde honkbalschool waar talentvolle jongens vanaf jong worden opgeleid voor de keuring van de scouts. Een enkeling lukt het een contract te krijgen en in Amerika helemaal onderaan de ladder te beginne en hij was een van de gelukkigen. Misja komt uit dezelfde buurt als Phayson. Hoe komt het dat hij het wel heeft gered? Komt het door zijn moeder, vader en broer die heel veel hebben moeten opgeven voor zijn carrière?

Misja krijgt een contract bij een van de meest prestigieuze clubs van Amerika, de LA Dodgers. We zien hoe Misja in de woestijn van Arizona probeert het hoofd koel te houden en er niet aan te denken dat hij elk moment weer naar huis gestuurd kan worden. Misja is een pitcher, de speler die de bal gooit, en zijn betekent vaak de winst of het verlies van de wedstrijd. Soms gooit hij wedstrijdenlang iedereen uit, dan leeft hij in een droom en hoopt naar een hoger team overgeplaatst te worden, soms wordt het verlies van een wedstrijd op zijn naam geschreven en wordt de kans weer groter om naar huis gestuurd te worden.

We maken mee hoe het leven in een professionele honkbalorganisatie is. Honkbal doe je hier als werk tegen een laag loon en buiten het seizoen moet je thuis werk zien te vinden. Hier spelen de 8 procent beste spelers uit de wereld, de concurrentie is moordend. Iedereen weet dat hij de volgende dag op een vliegtuig naar huis kan zitten. Het is een wereld zo vol onzekerheden dat de uitverkorenen die er in terecht zijn gekomen, dagelijks bezig zijn met overleven en zich nauwelijks meer beseffen dat ze hun droom van ooit al bereikt hebben.

Intussen zijn de dromen van de jonge talenten op de Rotterdamse honkbalschool springlevend. Alle jonkies willen maar een ding: professioneel honkballer worden. Een van de grote talenten uit de nieuwe lichting is Tyriq Kemp. Tyriq is de jongste telg uit een honkbalfamilie. Vader Adonis was olympisch international, zijn broers Urving en Dwayne spelen bij de landskampioen Neptunus. Dwayne is zelfs een van de sterren van het huidige Nederlands honkbalteam en heeft ook enkele jaren in de Amerika gespeeld. Hij traint zijn jonge broertje en denkt dat het Tyriq uiteindelijk als eerste van de familie gaat lukken om in de MLB, de hoogste klasse waar spelers miljoenen verdienen, terecht te komen.

Regisseur Robbert So over A Perfect Game

Het is zaterdagnacht 15 oktober 2011. Als coach van de pupillen van de Rotterdamse honkbalclub Saints neem ik deel aan het Bossche Bollen Toernooi. Op mijn hotelkamer kijk ik al meer dan een half uur naar een televisiescherm waarop het keihard regent, af en toe dut ik even in. De finale van het WK honkbal in Panama is vanwege een plensbui uitgesteld. Dan is de camera ineens in de kleedkamer, er lijkt wat te gaan gebeuren en meteen zit ik rechtop in bed. Ik hoor de Amerikaanse coach Brian Farley bulderen tegen de mannen van het Nederlandse team. You know what luck is? Luck is what happens when preparation meets opportunity. Met dat citaat van Seneca spreekt hij zijn mannen moed in. Hij kijkt rond. Are you prepared? Yeah, klinkt het als uit één mond. Die nacht wordt er sportgeschiedenis geschreven. Nederland wint van Cuba en wordt wereldkampioen. De hele honkbalwereld staat op z’n kop. Zo’n klein landje wereldkampioen. Of het aan Seneca lag zullen we nooit weten. Zeker is dat alle spelers en alle honkballiefhebbers uit Nederland toen hun geluk hebben gevonden.

Het succes van het Nederlandse honkbal heeft veel te danken aan enkele drijvende krachten, met name aan Robert Eenhoorn. De Rotterdamse club Unicorns, waar onze personages spelen, is naar hem vernoemd. Begin jaren negentig speelt hij als korte stop in de Major League klasse van de New York Yankees. Terug in Nederland stelt hij alles in het werk om het honkbal hier naar een hoger niveau te tillen. Hij wordt bondscoach en in 2000 richt hij in Rotterdam de eerste Nederlandse honkbalschool op, die in Amerika inmiddels geldt als een van de belangrijkste kweekvijvers van talent in Europa.  What's in a name? De eenhoorn, het mythisch wezen vol strijdlust en dapperheid  past uitstekend bij de magie van het honkbal.

Die magie van honkbal heb ik zelf pas op latere leeftijd ontdekt toen mijn zoon en dochter begonnen met peanutball, honkbal voor jonge kinderen. Ik was niet meer weg te slaan van het veld, zelf spelen was geen optie meer, technisch legde ik het al af tegen een 10-jarige, maar na wat cursussen stond ik ieder weekend jonge spelertjes te coachen, volledig verslaafd aan het spel.

Ik ken geen groter genot dan hangend in de dug out kijken naar het lome spel, wachtend op het moment dat er iets gebeurt. De luie, katachtige voetstappen, het zacht schrapen van de metalen spikes in het gravel, de waakzame blikken, snelle signalen, het grote wachten op dat ene moment. Ik houd daar enorm van. Want plotseling is het daar. De bliksemschicht, de uithaal, de sprong van de velder die de bal net mist. En de dikke loper op het derde honk die voor z’n leven rent terwijl hij kreunt Cojones nou moet ik nog lopen ook. De spelers lachen, hij is safe. Honkbal is een sport van wachten en exploderen. Het is duelleren en verbroederen. Het is samen zijn. Dat is zo prachtig aan honkbal, samen zijn en als het moet het beste geven dat je in je hebt. En de rest van de tijd? Met broeders hangen en lachen, genieten van een wereld met heel eigen regels. Ver weg van de dagdagelijksheid.

Het is meer dan puur honkbal wat me trekt.  Ik zie van dichtbij hoe honkbal doorwerkt buiten het veld. Hoe het de levens van kinderen kan veranderen, hoe kinderen uit achterstandswijken ineens kansen krijgen, hoe hun zelfvertrouwen en respect naar anderen hierdoor kan groeien. Hoe ze ontdekken dat teamspirit en samenwerken er toe doet. Omdat het in de Cariben zo populair is, spelen veel Antillianen het en je kunt wel zeggen dat honkbal meer barrières heeft geslecht tussen Hollanders en Antillianen dan welk goedbedoeld beleidsplan ook.

Honkbal biedt onze spelers een geweldige kans op maatschappelijk succes, maar van de valkuilen en risico's van hun dromen hebben ze nog weinig besef. Wat wil je ook, het zijn nog pubers, kinderen. De schoonheid van het honkbalspel zit ‘m in de details en daar wil ik me in kunnen verliezen, laten zien dat het verschil tussen een fastball en een slider bij het pitchen zit in een lichte druk van de vingertoppen. Hoe een echte knuckleball met gekromde vingers wordt vastgehouden en daardoor tijdens zijn vlucht gaat schommelen. Hoe je moet leren tijdens het slaan je polsen te draaien. Hoe zenuwslopend de try-outs zijn waar de machtige scouts uit de VS de spelertjes komen bekijken. Ik wil het spel van alle kanten belichten. Ik wil de inspanningen en de dromen van de drie jonge spelers verbeelden. Zij zijn mijn gidsen. Dat wordt een intensieve en tijdrovende reis. Die reis is mijn bestemming. Als ik met mijn personages de diepte in kan gaan, ze kan bewegen zich bloot te geven, hen in de ziel kan kijken, dan komt mijn Seneca-moment in zicht.

Quote that inspired the maker

Baseball is a game built around failure. You can have everything going right, and it still goes wrong.
Steve Finley