Het internationale maar hier bijna onbekende oeuvre van George Sluizer

Project Reference: 

Iedereen kent zijn thriller Spoorloos, standaard genoemd als een van de beste Nederlandse films. Maar het rijke en grillige oeuvre van Nederlands meest internationale filmer George Sluizer (hij nam speelfilms op in zes talen), is in eigen land grotendeels onbekend gebleven. Na ruim vijftig jaar filmen eert het NFF filmmaker George Sluizer (Parijs, 1932) met een uitgebreid retrospectief en de presentatie van zijn biografie.Directe aanleiding is de wereldpremière van Dark Blood (27 september, besloten), een thriller over een zonderling die midden in de woestijn een nieuw mensenras wil stichten. De jongen beroept zich op zijn indianenafkomst ('één achtste deel Hopi - donker bloed') en gijzelt ter uitvoering van zijn plan een jetset-acteursechtpaar uit Hollywood, wanneer die motorpech krijgen met hun Bentley.Sluizer was de film begin jaren negentig in Amerika aan het opnemen toen hoofdrolspeler en steracteur River Phoenix zich tijdens een stapavondje te buiten ging aan een drugscocktail en op zijn 23ste een even tragische als klassieke Hollywood-dood stierf op de stoep voor Johnny Depps nachtclub The Viper Room.Daar verschillende cruciale scènes ontbraken, kon Dark Blood niet worden afgemaakt, en belandden de filmblikken in de kluis van de verzekeringsmaatschappij die voor het verlies opdraaide. Jaren later, toen de belangstelling was weggeëbd en men op het punt stond het materiaal op de vuilnisbelt te gooien, liet Sluizer de ruwe opnamen naar Nederland verschepen. Middels eigen geld, crowdfunding en een bijdrage van het Nederlandse Filmfonds wist hij Dark Blood deze zomer te realiseren.De rechten bezit hij echter niet, wat een eventuele commerciële uitbreng (in de bioscoop of op dvd) vooralsnog bemoeilijkt. Maar mocht de film goed vallen - er zal in Utrecht ook internationale filmpers in de zaal zitten - dan is het goed mogelijk dat er plots schot in de zaak komt.De jongere broer van River, acteur Joaquin Phoenix (onder meer Gladiator, 2000), liet twee weken geleden tijdens het Venetië Filmfestival nog weten 'niet geïnteresseerd' te zijn in Sluizers film. De moeder en zus van Phoenix hebben Sluizer meegedeeld geen problemen met de afronding te hebben, maar zich er ook niet mee te willen bemoeien. Niemand van de familie of de cast zal de première bijwonen.De biografie over Sluizer Wie zijn ogen niet gebruikt, is een verloren mens (Hans Heesen, Nijgh & Van Ditmar), is geheel opgetekend in vraag-antwoord-vorm en leest als een ideale handleiding bij het retrospectief. Onderwijl biedt die inzicht in de psyche van Sluizer, die zijn films bij voorkeur laat bevolken door obsessieve personages, die hier en daar wat karaktertrekken delen met de regisseur. Antropoloog en ontdekkingsreiziger wilde hij als kind worden, tot hij als jonge zeeman op de grote vaart ontdekte dat hij een visueel talent bezat dat te combineren viel met zijn zucht naar avontuur. Film voerde hem vervolgens over de hele wereld: van Siberië, waar hij voor het tijdschrift National Geographic het leven op de koudste plek op aarde vastlegde tot diep in de Zuid-Amerikaanse jungle, waar hij zijn prachtige speelfilmdebuut João en het mes opnam, terwijl hij en cameraman Jan de Bont soms wekenlang louter leefden op sinaasappels, wegens gebrek aan budget.Daar in de jungle deed Sluizer ook ervaring op als productiemanager van Werner Herzog bij de realisatie van Fitzcarraldo (1982), alom bekend als de zwaarste filmopnamen ooit. De Nederlandse regisseur maakte pas op latere leeftijd de overstap naar Hollywood, waar hij eerst een Amerikaanse remake van zijn eigen film Spoorloos opnam.'Er bestaan aardige en onaardige regisseurs', zegt Sluizer tegen zijn biograaf, 'en ik behoor waarschijnlijk tot de laatste groep, omdat ik het beste wil voor mijn films'. Het levert mooie anekdotes op: hoe de regisseur bij zijn eerste speelfilm langs obscure nachtclubs struint om geld te lenen bij de onderwereld, opdat er de volgende dag maar weer gegeten en gedraaid kan worden. Of hoe hij op bezoek bij een Britse geldschieter gloeiend hete koffie krijgt geserveerd, en zijn gastheer uitdaagt: als ik die kop in een keer leeg, betaalt u mee aan de film. Het levert hem brandblaren op en 500.000 pond. Onhollandse jongensboekfilmromantiek - weer eens wat anders dan het gebruikelijke geklaag over subsidie.Bron: de Volkskrant, http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3376/film/article/detail/3323028/2012/09/...

Stuur geen mail naar mijn funders: 

Comments