Dag 1 op Lesbos

Update: 

17 vluchtelingen, eigenlijk hadden het er 19 moeten zijn, maar eentje is op zee over boord gegaan, de kustwacht is bezig hem te zoeken, de andere -zijn broer- is vanuit de oever weer terug gaan zwemmen, om hem te redden. Zijn vrouw zit op het strand, haar ogen gericht op de boot van de kustwacht, maar het is onmogelijk om te zien wat er gebeurt. 

17 vluchtelingen, waaronder twee kinderen. Daaromheen 8 mensen die willen helpen en vijf mensen met camera's. Wij horen bij deze groep.

Ik schaam me zo, ik doe niets om hen te helpen. Mijn handen zijn alleen bezig met het bedienen van mijn camera.

Een man van de kustwacht arriveert. Hij probeert duidelijk te krijgen hoeveel mensen er op de boot waren en hoeveel er daarvan nu nog op het strand staan. In zijn eentje probeert hij de vluchtelingen te tellen, maar de vluchtelingen verstaan hem niet en de camera's willen hem alleen maar op beeld krijgen. Hij raakt gefrustreerd en wanneer hij mij vertelde dat ik moet stoppen met filmen omdat het om echte mensen gaat en om echt leed, zet ik meteen de camera uit, terwijl dat toch juist mijn doel was: te laten zien wat de camera doet en hoe het werkt, maar ik schaam me. Kapot. Al de hele tijd. Wat doe ik hier, wie ben ik aan het helpen? Naast een huilende vrouw te staan die haar man misschien wel voor altijd kwijt is zoek ik naar het juiste kader voor mijn shot… met haar daarin, en de fotografe, want zij is zo voorbeeldig on-emphatisch als je maar kan zijn: Perfect, dat zal mij een mooi shot geven, waarmee ik de media bekritiseer. Ik walg van mezelf en deze situatie…

Anna Witte

https://vimeo.com/132706565

Stuur geen mail naar mijn funders: