Update: Geslaagde Expeditie / Expedition was a Succes!

Project Reference: 
Update: 

Beste supporters / Dear Supporters (after this not so very short Dutch summary of the expedition, there is an English summary)

Na een geweldig avontuur in de Kirgizische bergen sturen we jullie een langverwachte update van de voortgang van de documentaire. De expeditie was geslaagd, om een lang verhaal kort te maken, we hebben allemaal een mooie reis beleefd en zijn heelhuids weer thuis gekomen! Inmiddels heeft onze gids alweer een drukke zomer met diverse alpiene tochten achter de rug, is onze cameraman naar Oostenrijk verhuisd en zijn de mannen al lang en breed weer aan het werk.

Maar… wat meer details mogen natuurlijk niet ontbreken. Voor de mensen die onze updates via de facebook-pagina niet hebben kunnen volgen, of graag het verhaal nog een keer willen lezen, de samenvatting van de expeditie!

We vlogen via Moskou naar Osh, Kirgizië, waar we bij de overstap al geconfronteerd werden met de Kirgizische cultuur. De mannen, vooral Pieter en Ruben, waren toch zeker twee koppen groter dan de gemiddelde passagier op onze vlucht, maar dat weerhield geen van de Kirgiziërs ervan voor te dringen in de rij die niet echt een rij was maar meer een cirkelvormige samenscholing van mensen.

Deze cirkelvormige samenscholing zette zich door in Osh, waar we uiteindelijk als laatste door de douane kwamen, maar zonder problemen. De mannen hadden inmiddels hun persoonlijke GoPro gekregen en waren in de gelegenheid hun eerste indrukken zelf vast te leggen. De camera van Rim was iets minder onopvallend en leverde de eerste boze blikken van douaniers op.

We belanden met een tijdsverschil ’s ochtends aan het ontbijt in het Sunshine Hotel in Osh, waar we Roeland opwachtten die iets later vanuit Geneve via Bishkek zou vliegen. Het internationale buffet van het hotel vertoonde weinig Kirgizische trekken, maar aan de 35 graden konden we duidelijk merken dat we niet meer in Nederland waren.

Na een dag rondgestruind te hebben op de Bazaar, waarbij Rim zeker wist dat “om die volgende hoek echt de notenafdeling zou moeten zijn, hij was immers al eens in Osh geweest…” en Hans een fruitverkoopstertje een geweldige dag liet beleven, door kilo’s gesuikerde pinda’s, gedroogde mango en zelfs “gedroogde kiwi’s” voor ons in te slaan, werd ons de temperatuur genoeg en keerden we terug naar het hotel. Pieter en Rim maakten nog een rondje om de kerk op een onsuccesvolle zoektocht naar een aansluiting voor een microfoon en kregen daarbij een suïcidale lift terug naar het Sunshine hotel van een vriendelijke Kirgiziër.

De volgende ochtend vertrokken we op ons gemak naar basecamp. De opstart was wat chaotisch, de organisatie die onze reis regelde wilde ons opdelen in twee groepen, wat voor de documentaire natuurlijk helemaal niet praktisch was, dus na wat gesteggel belanden we mooi met zijn zessen in een 4x4 bus en reden in ongeveer vijf uur naar het basiskamp, helemaal in het zuiden van Kirgizië. Onderweg genoten we van het uitgestrekte landschap en konden de op de bergpas richting basiskamp de eerste opnames met de drone gemaakt worden. Een fenomenale ervaring, Rim kon gewoon in de bus blijven zitten en vloog tegelijkertijd boven de bus mee met de drone over de pas.

Ook op de hoogvlaktes was de drone een geweldige toevoeging, de chauffeur hield zich niet in en reed met 80 kilometer per uur over de zandweggetjes, maar de drone hield de bus gewoon bij!

Aangekomen in basiskamp werd het avontuur voor de mannen pas echt werkelijkheid. De kampen van diverse reisorganisaties liggen niet echt tegen de bergen aan, maar een stukje verder het dal uit, waardoor je de majestueuze bergen kan zien liggen en Piek Lenin in het bijzonder. Na onze spullen uitgeladen te hebben, werden we voor de lunch in de gemeenschappelijke yurt verwacht.

Na een middagje van de zon genieten, begon het weer slechter te worden en zochten we onze tenten op. De volgende dag bleek het nog steeds slecht weer te zijn en besloten alleen Roeland, Tim en Pieter de geplande tocht naar de naastgelegen bergen te maken, maar keerden vanwege het slechte weer ook voor de top weer om. De volgende dag was het beter weer en maakten we de tocht naar de “Travellers Pass”, die tot zo’n 4150 meter voert en ongeveer tot de helft van de route naar “Advanced Basecamp”. Daar bewees de drone ook weer zijn kwaliteiten door zonder problemen de mannen tijdens hun klim naar Travellers Pass te filmen.

De volgende dag begon de reis naar Advanced Basecamp, aan de voet van Piek Lenin, op zo’n 4300 meter hoogte. Onze zware tassen konden mee op de lokale paarden, die dezelfde kleine bergpaadjes elke dag af leggen. De tocht door het steeds onherbergzamer wordende landschap ging ons allemaal in ons eigen tempo goed af en ook Tim, die wel al twee dagen moeite met de hoogte had en slecht at en sliep, bereikte zonder grote problemen Advanced Basecamp.

Daar aangekomen bereiden we ons voor op sneeuw en ijs, maar scheen nog volop de zon.  Het contrast met basecamp was enorm, daar waar je daar nog op groene alpenweides kampeert, staan op Advanced Basecamp (ook wel ABC genoemd) de tenten op rotsen en is er niet dan lege morenen en bergen om ons heen. Piek Lenin was voor de mannen gelijk ook een stuk imposanter, want de kleine menselijke stipjes op de berg die zich langzaam omhoog verplaatsten waren toch wel erg nietig.

We hielden een kleine rustdag, waarbij Hans, Rim en Pieter de hoogte een beetje op zochten en de drone weer even een stukje lieten werken en lieten ons door het landschap imponeren. Die nacht hoorden we de eerste lawines, die ’s nachts aan alle kanten van de bergen af rollen (maar geen risico’s opleveren, want ze blijven ver weg liggen).

Na wat gewenning aan de hoogte planden we de eerste trip omhoog. Tim liet die avond al doorschemeren dat hij zich nog steeds niet geweldig voelde, geen wonder met nauwelijks slaap en eten, en bleek de volgende ochtend inderdaad niet mee te gaan naar kamp 1. Hierdoor veranderde er behoorlijk wat in de planning, Roeland daalde met Tim af terug naar basecamp, en de andere vier gingen samen omhoog met zo veel mogelijk bagage om op kamp 1 achter te laten.

Dat bleek een te ambitieus plan, met het wegvallen van twee man, lukte het ons niet kamp 1 te bereiken en groeven we langs de route een depot in de sneeuw, waar we tenten, branders en slaapzakken achter lieten. Roeland voegde zich de volgende ochtend weer bij ons en liet weten dat Tim plannen had terug naar Nederland te gaan.

De volgende dag gingen we wederom naar boven, deze keer zonder Hans, die inmiddels een fikse buikgriep te pakken had. De tocht ging wederom door de “frying pan”, het gedeelte tussen ABC en kamp 1, waar zodra de zon op is de hitte aanzienlijk is en je je een geroosterd kippetje voelt, ondanks dat je al op bijna vijf kilometer hoogte loopt. Onze oplossing was klimmen in je ondergoed, dat was warm genoeg. Toch is de tocht door de Frying Pan niet zonder gevaar, de spleten zijn groot, daar hadden we een touw voor en vooral het bovenste gedeelte van de Pan komen later in de middag wel eens lawines naar beneden.

Zelf waren we als team goed op weg, maar de hoeveelheid groepen die op een slakkengangetje met enorme tassen omhoog gingen was verbazingwekkend. Na het depot op onze rug meegenomen te hebben waren ook wij een stuk langzamer, maar bereikten toch net na de lunch kamp 1. Daar tegen de rotsen aangroeven we in de sneeuw een plateau voor onze tenten. Maar ook hier weer pech, want Pieter kreeg last van fikse hoofdpijn. De volgende ochtend klommen Ruben en Rim dus verder naar Kamp 2 om daar een tent op te zetten, terwijl Roeland met Pieter afdaalde naar ABC. In Kamp 2 aangekomen was het uitzicht geweldig en de hoogte heftig, wat als gevolg had dat de mannen wel wat tijd nodig hadden het kamp op te bouwen. Diezelfde middag daalden Ruben en Rim het stuk naar beneden tot ABC, om zo veel mogelijk rust te pakken voor de toppoging.

Inmiddels bleek Tim in BC toch de bus naar Osh genomen te hebben en wachtte daar op het vliegtuig naar Nederland. Hans was aan de beterende hand, maar ook hij besloot bij voorbaat niet verder dan kamp 1 omhoog te gaan. Tijdens de paar dagen rust die we hielden ging Roeland nog in één keer op en neer naar kamp 2, om beter te acclimatiseren en knutselden Pieter en Rim een extra oplader voor de camera in elkaar. Na drie dagen rust leken de omstandigheden op de berg goed genoeg, om een toppoging te beginnen. Het weer was redelijk, er viel eindelijk een keer niet de hele middag sneeuw en de lawines waren daardoor ook afgenomen.

Met vijf man startten we de tocht omhoog naar kamp 1, zonder al te veel problemen, Ruben en Rim aan een touw, om opnames te maken van de andere drie, die uiteindelijk wat langer onder weg waren. In kamp 1 aangekomen stonden de tenten nog waar we ze achter lieten en begon de middagrust. De volgende ochtend begonnen Ruben, Rim en Roeland aan de tocht naar kamp 2 met goed weer, Hans en Pieter bleven in kamp 1. Pieter zou de volgende dag na komen, om een dag later een toppoging te doen, Hans bleef in kamp 1 en hield radiocontact met iedereen.

De volgende morgen, om drie uur ’s ochtend begonnen de drie mannen in kamp 2 aan de tocht naar de top. In het donker leek het een stuk steiler dan het de dag ervoor uit zag, maar de vaart zat er goed in, na een uur of drie hadden we bijna iedereen ingehaald. Toen de zon op kwam was Rim een stuk vooruit geklommen om de andere twee te filmen, maar kreeg daarbij erg veel last van de kou. Na een half uur rillen, zelfs met extra donsjas en donsbroek, besloot hij weer naar beneden te gaan. Ruben en Roeland gingen door, en bereikten uiteindelijk vele uren later pas de top, die vooral ook horizontaal ver was en na elke subtop binnen handbereik leek, maar dan toch nog verder was. Rim bereikte ondertussen kamp 2 en bleek enorm vermoeid, trof daar na een paar uur Pieter, die van kamp 1 omhoog gekomen was. Het voordeel van het wegvallen van Rim was dat hij wel nog opnames met de drone kon maken van Roeland en Ruben die vanaf de top omlaag kwamen lopen.

Diezelfde middag daalden Ruben en Rim af naar kamp 1, Pieter bleef met Roeland nog in kamp 2 om de volgende dag nogmaals naar de top te gaan. De mannen in kamp 1 braken het kamp de volgende ochtend op, toen van een kamp hoger een bericht kwam dat Pieter toch last kreeg van hoogteziekte en zij ook af zouden dalen. Pieter en Roeland troffen op hun afdaling echter nog een groep die een klimmer in nog veel slechtere staat en hielpen de man op brancard naar beneden over de Frying Pan. Een reddingsactie die met acht mensen uitgevoerd werd en nog eens bevestigde hoe kwetsbaar je op een berg bent maar ook hoe je anderen goed kan helpen op zo’n beklimming.

Die middag waren we weer allemaal herenigd en kregen van de kampleiding van ABC een enorme zelfgebakken taart! Op die hoogte met zulke beperkte middelen in een yurt, waren we wederom onder de indruk van de kwaliteiten van de chef van het kamp. Al had niet iedereen de top bereikt, zo’n moment is wederom een bevestiging dat zo’n beklimming uiteindelijk een overwinning van het hele team is.

De verdere terugreis naar Osh en Nederland was vooral vlot, iedereen wilde weer snel naar huis, de omschakeling om in Osh in 35 graden te zitten was ook geen aangename. Er werden tickets omgeboekt, wat niet zonder slag of stoot bleek te gaan, waardoor Pieter een dag later naar huis vloog en Roeland zelfs nog een paar dagen in de hoofdstad van Kirgizië (Bishkek) belandde. Uiteindelijk viel een hecht team snel uit elkaar, maar een weerzien is er natuurlijk sowieso tijdens de première van de documentaire!

De datum van de première is helaas nog niet bekend. Het Dutch Mountain Film Festival leek de ideale gelegenheid, maar is verplaatst naar november volgend jaar. Zo lang willen we onze supporters niet laten wachten. We laten het jullie natuurlijk weten wanneer de datum bekend is!

Dear Supporters,

After a great adventure in the Kyrgyz Mountains, it is time for an update!

In the meantime our guide had a great alpine summer, the guys are back at work and our cameraman has moved to Austria, so we have all been a bit busy. But for those without Facebook or interested in reading the whole story again, here it is!

We flew from Moscow to Osh and at the stop-over had our first encounter with Kyrgyz culture, the Dutch guys, especially Ruben and Pieter, were almost half a meter taller than most of the passengers, but nonetheless were allowed on the plane ;)

We landed in the morning in Osh in 35 degrees and had to take it easy. The next day we went on the five hour drive with a 4x4 bus to basecamp (3900 meters), which was a perfect opportunity to test our the new drone. It kept up with the bus on our climb over the mountain pass and the Kyrgyz steppes, while Rim was inside flying along, and then landing it on the roof of the car. Very cool indeed.

At basecamp, the exotic adventure had really begun for the guys, with peak Lenin clearly visible in the distance, and a big yurt where we gathered for dinner. The next few days we spend around camp, gaining some altitude, enjoying the rainy weather, and then we packed our stuff for Advanced Basecamp (also called ABC, at 4300 meters), we had arranged local horses that would carry our heavy packs to ABC, and started our journey upwards. The road to peak Lenin starts on the Kyrgyz steps, but the landscape suddenly changes after crossing “Travellers Pass”, where the terrain is rocky and bare.

We arrived in ABC, where another arranged camp was constructed, with yurt to eat and so on. Tim was not feeling well, he had trouble sleeping and eating, and the morning we wanted to continue decided he would instead go down. This changed our plan quite a bit, we had planned to go up and set up our camp 1, but now had to leave Tim and his muscle behind, and also Roeland, because he wanted to go down with Tim to make sure he would be ok.

So we set out, two guys short, to camp 1, but had overestimated what we could carry, so we had to dig a depot in the snow at 5000 meters to leave everything there, and returned back to ABC. The next day, Hans was not feeling well, and decided to stay in ABC, while Roeland went up with Rim, Ruben and Pieter to camp 1 (5500 meters), where we set up two expedition tents. The next morning, Pieter had a serious headache, and also went down to ABC. This left just Ruben and Rim to go up to camp 2 and set up a tent there. The journey to camp 2 (6100 meters) was steep, but rewarding, with a magnificent view. This meant R & R took a while to get there and set up the camp, but they managed, and they went down all the way to ABC as well. Meanwhile we heard Tim had decided to travel to Osh and go back to the Netherlands, because he was unfortunately unable to recover in BC.

After a couple days rest in ABC, where Roeland made a little trip to camp 2 to gain some altitude, Pieter & Rim constructed an extra charger for the camera, and we enjoyed morning sun and afternoon snow, we planned the summit attempt. Hans had decided to accompany the rest to camp 1, and it was a wise decision, because it took the group a while to get to camp 1 again. Ruben and Rim went ahead and tested the drone’s capabilities by filming the other three in the “frying pan”, as the part between ABC and camp 1 is called (because of the bowl-shaped, sun collecting, very warming quality of that part of the route).

The three R’s went for camp 2, Pieter would wait one day and come after them, and Hans stayed in Camp 1 as it’s camp commander. The next morning at 3 at night, Roeland, Ruben and Rim started the journey up to the summit. It went very well, although dark, we were able to overtake most of the other climbers, and when the sun came up, Rim had gone ahead to film the other two. Unfortunately, he started getting very cold, and was unable to stop shivering, even with an extra down jacket and down pants, jumping up and down to get warm. After half an hour he decided to go down, and Roeland & Ruben continued the journey up, climbing sub summit after sub summit, on a route that seemed endless, but finally reaching the bust of comrade Lenin.

Rim had in the meantime met up with Pieter at camp 2, and they were able to film the last part of R & R’s descent with the drone. Ruben and Rim went down to Hans in Camp 1, Pieter and Roeland stayed for another night in camp 2, because they would go to the summit again the next morning.

However, the next morning, the guys in camp 1 received word Pieter was still not feeling great, and everyone would go down. In the descent Roeland and Pieter even assisted another group in rescuing a much sicker climber, pulling the man on a sled through the Frying Pan with eight people. A little reminder of the risks in the mountains, but also one that shows you can actually help other people at that altitude without making a fuss out of it.

We met up in ABC, received a warm welcome and a proof of the camp chef’s qualities, who baked a cake for us at 4300 meters in a yurt in the snow…

The date of the premiere is not yet known. We are planning a premiere at the beginning of 2018 for our supporters, and will keep you posted of the definite date of course! 

Don't e-mail the supporters: