Ricochet

Ricochet
A Short film by Wout-Peter Malestein
Crowdfunding teaser: 
funded project
13
106%
€6.380
donated of €6.000
0
days to go
161
supporters

Project Information

About the project
LOCKLINEAls Afghanistan veteraan Mark terug komt van een uitzending, begint hij in de kleinste dingen oorlog te zien. Zelfs in het bijzijn van zijn geliefde.

De reden dat ik deze film wil maken is om een realistischer portret te schetsen van Post Traumatisch Stress Syndroom. Hoofdpersonage Mark is iemand die hieraan lijdt. Ik heb zelf ondervonden hoe het is om PTSS te hebben en ben daardoor van mening een goed beeld te kunnen schetsen van hoe het is om gevaar te zien in alledaagse dingen.

De stijl wordt rauw, echt en intens. Denk aan films als 21 grams, Biutiful en Un prophète.De film zal zich afspelen tijdens een intense gevechtssituatie in Uruzgan en de intieme setting van een slaapkamer in Nederland. De gevechtscenes in Afghanistan zullen een hard contrast vormen met de scenes in Nederland. Deze intieme scenes spelen zich alleen af in de slaapkamer van Mark waar hij slechts oorlog ziet als hij naar zijn geliefde kijkt. Dit contrast is de kern van de film. Het contrast tussen een geharde soldaat en een geliefde.

Gedurende de hele productie worden we geholpen door echte veteranen die in Afghanistan zijn geweest en daar ook echt gevochten hebben. We willen een authentieke oorlogservaring neerzetten.

We maken dus geen actiefilm met explosies en rondvliegende kogels. Daar zijn immers al genoeg films van. Waarin dit project zich onderscheid is dat wij ons concentreren op de persoonlijke belevenis van een soldaat. Mark levert twee gevechten. Een gevecht tegen de vijand in Afghanistan en een gevecht tegen zijn eigen verhoogde zintuigen in Nederland die hem tijdens zijn uitzending hebben doen overleven.

  Door tijdens het gevecht in  Afghanistan dicht op Mark te  blijven willen we laten zien hoe  een soldaat reageert en handelt  tijdens een gevecht.  Een  verhoogde waarneming tijdens  een TIC (Troops In Contact)  helpt een soldaat scherp te  blijven en zijn maten te  beschermen. Ik wil Mark’s ogen  zien tijdens het gevecht. Zien  hoe hij zijn wapen vasthoud in  verschillende situaties. De situatie om hem heen wordt voornamelijk vertelt met geluid. We horen de soldaten jargon naar elkaar schreeuwen terwijl we het zand onder hun legerkisten horen schuiven. We horen Mark’s controle over zijn ademhaling voordat hij een schot neemt. We zien hem aanleggen, zijn blik in de juiste lijn van zijn wapen.

Eenmaal in Nederland houden veel soldaten deze verhoogde waarneming een tijdje vast. Iemand met PTSS blijft hierin hangen en wordt het zelfs extremer. Heden en verleden beginnen door elkaar heen te lopen. Als Marks geliefde kalm in en uit ademt denkt Mark aan oorlog.

We eindigen bij de zee. De zee is net als oorlog een nauwelijks te temmen natuurkracht. Mark laat zich overspoelen door de golven net als zijn herinneringen dat bij hem doen. Maar Mark is een vechter en blijft opstaan en tegengas geven ook al is het bijna zinloos om te vechten tegen een kracht die groter is dan jezelf. Maar doorzetten is wat Mark goed kan. Hij realiseert zich op dat moment dat er krachten zijn waartegen niet te vechten valt. Maar dat het soms beter is om je te laten meevoeren met de situatie zoals die is. Mark geneest in deze film niet van zijn PTSS maar realiseert zich stap de eerste stap naar genezing en dat is erkenning.

Quote that inspired the maker

Voor iemand met PTSS kan oorlog in de kleinste dingen zitten.
Wout-Peter Malestein