Ons doel: de testscène

Project Reference: 
Update: 

Wat gaan we nou precies filmen met die €20.000?

We gaan onderzoek doen naar mogelijke magische verschijningen in de natuur. Hoe kunnen we de Moerheks laten verschijnen in mist, in het vuur van fakkels, in de takken van bomen, in water of in rook...? Vervolgens gaan we een testscene voorbereiden en filmen. Deze scene kunnen we vervolgens gebruiken om jullie, en de rest van het beoogde publiek, een impressie te geven van de film die we willen maken. En we kunnen hem inzetten als visueel materiaal naar mogelijke investeerders, partners en fondsen om hen te enthousiasmeren om de realisering van de film te ondersteunen. De volledige testscene is hieronder te lezen...geschreven door Karen van Holst Pellekaan.

EXT ALVERGOM/MOERAS

 Aron (14), een wat schuchtere jongen, wordt in het kleine dorp Alvergom opgewacht door Krijn (14), een kop groter, geflankeerd door een aantal andere jongens uit het dorp. Krijn is duidelijk hun leider. Z'n blik voorspelt niet veel goeds. Ze gaan naar het moeras, zegt hij. Aron kijkt naar de zon die onder gaat. Dat mag toch niet? Krijn lacht schamper en noemt Aron een watje en een angsthaas. De andere jongens intimideren Aron en hij kan niet anders dan meegaan. Het is voelbaar dat hij vaker het mikpunt is van hun spot en pesterijen.

De jongens komen bij de rand van het moeras aan waar een gammel bemost bord staat met'verboden te betreden na zonsondergang'. Aron kijkt er naar en blijft staan, maar Krijn geeft hem een zet dus loopt hij voorop over het gammele houten bruggetje het smalle pad op dat het moeras in leidt.

Aron loopt voorop door het moeras. Hij kijkt met grote angstige ogen om zich heen. De laaghangende misflarden vertekenen de beelden. Er heerst een drukkende bedompte stilte, die af en toe doorkliefd wordt door een nadrukkelijk maar ondefinieerbaar geluid. Krijn en de anderen volgen Aron op de voet.

Ze komen zijn bij een watertje aan. Krijn beveelt dat ze moeten stoppen. Het water borrelt en er drijven bemoste takken in grillige vormen. Overal zijn groenige algen en boven het water hangen dikke misflarden. Zelfs de meest fantasieloze mens zou hier van alles in kunnen projecteren.

In het midden van het watertje komt net een oude boomstronk boven het wateroppervlak uit. Jaren geleden afgebroken tijdens een storm of afgezaagd om als brandstof te dienen.

Krijn legt de plank van de oever naar de boomstronk, die past precies. Er is op deze manier een smalle 'loopbrug' ontstaan. Aron slikt. Hij begrijpt wat de bedoeling is, maar schudt z'n hoofd. Hij wil niet. Krijn kijkt hem vals aan en dreigt met het alternatief: een duw in het borrelende water.

KRIJN: Ben je bang voor de Moerheks, schijtluis.

ARON: Nee, die bestaat niet.

KRIJN: O nee, wie zegt dat?

ARON: Elena.

KRIJN: Huh, die moeder van jou is zelf een heks.

Hij maakt aanstalten Aron het water in te duwen, als hij toch niet bang is.

Aron verzet zich, probeert 'm te smeren. Maar de jongens grijpen hem en Krijn smeert pesterig groene smurrie in z'n haar. Aron heeft geen keus en loopt bibberend over de plank naar de stronk. Wanneer hij er op staat, trekt Krijn de plank weg. De jongens gieren het uit. Dan klinkt er een angstaanjagend geluid. Daar heb je de heks, gilt iemand. De jongens laten de plank op de kant liggen en rennen weg.

Moederziel alleen en doodsbang staat Aron midden in het watertje op de stronk. Hij kijkt naar het ondoorzichtige water om hem heen. Het wordt donkerder en de natuur op de kant neemt grillige vormen aan. Het lijkt wel of de takken van de bomen in armen veranderen. Knokige heksenarmen. Er klinkt geritsel. Aron verstijft en sluit z'n ogen, alsof hij aanvaart dat z'n laatste uur heeft geslagen.

Opeens scheert er iets ondefinieerbaars rakelings over z'n hoofd. Hij schrikt zo dat hij z'n evenwicht verliest en voorover plonst. Hysterisch van angst peddelt hij naar de kant en hijst zich er op. Onder het groene slijm zet hij het op een lopen, het moeras uit.

Don't e-mail the supporters: