Filmdag 1

Project Reference: 
Update: 

Hoi allemaal,

Leuk jullie zo even te spreken en op de hoogte te houden van de vorderingen. De eerste (of eigenlijk tweede) filmdag zit er op! Vorige week zijn we bij Alle langsgeweest in Harlingen. Hij woont daar in een klein vissershuisje waar hij werkt aan zijn tentoonstelling in het Drents Museum volgend jaar. Toch is hij vooral bezig met zijn grote hobby en bron van inkomsten: het kopen van geschiedenis- en kunstobjecten die hij een tijdje bezit en dan weer doorverkoopt op Catawiki.

Het mooie is dat Alle de tijd koestert waarin hij iets uit de 19e eeuw bezit. Alles dat hij koopt, gaat door zijn handen en worden uitvoerig bekeken. Als het even kan, onderzoekt hij het verhaal achter het artefact. 

De reden om langs te gaan was dat Alle een bijzondere aankoop had gedaan; een jurk uit de 19e eeuw. De jurk kwam van een adelijke jongedame die ooit in het hof van Baden-Baden had geleefd. Graag wilde Alle dat de jurk gedragen zou worden door een model, maar dat werd hem aan alle kanten afgeraden. De stof was door zijn ruim 200-jarige bestaan zo kwetsbaar geworden dat de jurk het niet zou overleven. 'Jammer', zo redeneerde Alle. 'Want de geschiedenis gaat pas leven zodra het gedragen wordt. Wat heb je aan een jurk die achter glas hangt? Dat leeft niet voor mij'.

Na een flinke interviewsessie zijn we met de crew nog even naar de zee gelopen. Alle had er wel eens onder invloed gezeten, vertelde hij. Dan zag hij allerlei wonderlijke lichtjes in het water. Plotseling kwam een mogelijk einde in me op en heb ik Alle naar het einde van de steiger laten lopen. Daar vertelt hij de betekenis van de muze voor hem. Of dat het einde is, weet ik nog niet.

Documentairemakers gebruiken vaak een script om een verhaal te duiden. En dat is begrijpelijk. Je geeft immers per draaidag bijna duizend euro uit. Dan kun je dus niet op pad met 'we zien wel wat er gebeurt'. Toch vind ik het ook wel lastig, want voor je het weet ben je plaatjes uit een prentenboek aan het schieten. Je bedenkt een beetje wat je gaat doen, want zonder plan op pad gaan, is geen optie. 

Toch gaat het, althans voor mij, weleens ten koste van de spontaniteit. Een docu, en vooral een personage, gaat vooral leven als er onverwachte dingen gebeuren. Situaties die je niet had voorzien. Een koe die onverwachts hard op de cameraman afloopt, een kunstenaar die uit zijn verhaal wordt gehaald door de postbode. Een film gaat leven dankzij de happy accidents. 

Aan het einde van de dag moest er nog een crowdfundvideo opgenomen worden. Ik heb daar een enorme hekel aan. Sowieso ben ik niet graag in beeld, maar nu ga ik zelf een rol spelen in de film. Iets dat ik het liefst uit de weg ga. Besloten werd, ondanks de fouten, er een one taker van te maken. 
In een keer dus, dat ging mis maar dat maakt het misschien ook wel wat echter. Die bloopers zijn er trouwens netjes uitgesneden. Wie ze toch wil zien, stuur maar een mail :-)

Dank allemaal voor jullie steun. Ik heb uit meest onverwachte hoeken steun gekregen. Van beste buddies (Imre, Kay, Siemen, Paulus), oud-collega's (Koen!) tot collega-filmmakers (Arno), huidige collega's (PeerGrouP'ers!) tot natuurlijk mijn ouders. En natuurlijk vergeet ik iemand, maar wat ik gewoon wil zeggen is: allemaal harstikke bedankt!

https://vimeo.com/287971945

Don't e-mail the supporters: