#5

Project Reference: 
Update: 

Mijn eerste maand van school vloog voorbij! Wat een ervaring zeg! Een grote rollercoaster van plezier! Van tekenles in Artis tot kunstbeschouwen in Kassel – Duitsland. Yoga op de maandag morgen tot lekker de frustratie van de week er uit timmeren in het decoratelier op vrijdag. Ik denk dat ik me wel gelukkig mag prijzen met zo’n leuke school!

 

School…schoo…scho…o…do…doc…docu…documentaire! Ooh jeetje! Oktober staat voor de deur, dan november, de deadline voor de film, en dan is het alweer december: première maand! Ik had eind september mijn overleg gehad met de cameraman, wat ideeën uitgewisseld, en draaidata ingepland!

 

Alles was geregeld! Toch? Wait!! Neeeee! Mijn hoofdpersonen! Ik probeerde ze al sinds augustus te bereiken! Waar waren Eduard en Rebekka toch??? Zonder hun had ik natuurlijk geen film! Ik zette een zoekactie uit heb bijna iedere avond van september na school door de stad geslenterd opzoek naar Eduard en Rebekka. Zelfs mijn vriend meegenomen op sleeptouw in de hoop dat we gesplitst meer kans maakten. Iedere plek waar ik kwam vertelde ik mijn verhaal weer opnieuw en gaf ik mijn gegevens door. De bewaker van de bibliotheek, het personeel van de gemeente, de eigenaar van de kaaswinkel, de schouwburg, de kerk, de beheerder van het buurtcentrum. “Als u ze ziet, wilt u alstublieft z.s.m. contact met mij opnemen???” Ik wachtte met smacht het gerinkel van mijn iPhone af maar niks. Mijn stadswandelingen gaven ook niet echt het gewenste resultaat, m’n conditie was wel een stukkie verbeterd door al het wandelen. Pluspunt!

 

Ik besloot nog één Facebook poging te wagen…hij was raak! Ik werd getipt dat ze onlangs bij Kwintes waren gezien en besloot snel contact op te nemen met ze. Voor ik het wist belden ze me terug: “Eduard en Rebekka zijn net langsgelopen richting de grote markt!” Ik raapte al mijn spullen bij elkaar en schuifelde langzaam weg van mijn klasgenootjes waarmee we een rondleiding hadden in het Rijks Museum. Gebarend dat ik moest rennen omdat ik mijn duo had gevonden knikten ze enthousiast naar me ondersteund door de woorden die ik nog net kon liplezen: FINALLY! GOOD LUCK!

 

 

Nog nooit was ik zo gespannen om de reisopties te lezen op mijn 9292. Ik had geluk, de aansluiting tussen mijn tram en trein was perfect! Binnen 40 minuten was ik in Almere Stad. Maar ik was er nog niet, nu moest ik ze nog vinden! Ik wist alleen dat ze waarschijnlijk nog in de stad waren. Na 3 uur lang rondlopen door de hele stad en iedere mogelijke route te hebben uitgepluisd zag het er niet goed voor me uit. Ik gaf het op en besloot naar het station te lopen. Normaal gesproken zou ik de bus hebben genomen, maar ik besloot te lopen in de hoop dat ik ze misschien nog zou zien. En ja hoor! BINGO! Ze liepen zo voor m’n neus langs!

 

“Eduard! Rebekka! Ik heb jullie eindelijk gevonden!!!”

 

 

…het vervolg hoor je morgen ;)

 

Liefs

 

Sherazade

Don't e-mail the supporters: