Een land van woorden

Een land van woorden
Een Documentaire van Mathijs Poppe
Crowdfunding teaser: 
funded project
420
101%
€4.060
opgehaald van €4.000
0
dagen te gaan
87
supporters

Project Information

Over het project
LOCKLINEDe plaats waar ze opgroeiden en die ze hadden achtergelaten werd stilaan vergeten en vervangen door een nieuwe plaats. Een plaats die van hen was.

Synopsis

Een land van woorden vindt plaats in Shatila, een Palestijns vluchtelingenkamp in Libanon dat ontstond nadat duizenden Palestijnen hun land ontvluchtten in 1948. Het kamp is ondertussen een soort sloppenwijk geworden van Beirut. Het verhaal dat we willen vertellen speelt zich af op een onbepaald tijdstip in de toekomst, op het moment dat de droom van de Palestijnse vluchtelingen om terug te keren naar Palestina werkelijkheid wordt. De film balanceert op de dunne lijn tussen fictie en documentaire, tussen droom en realiteit. We zien hoe de families zich voorbereiden op de fictieve terugkeer, maar doorheen de gespeelde scènes wordt langzaam duidelijk dat hun droom veraf staat van hun dagelijks leven in het kamp.

Beschrijving van het project

‘Een land van woorden’ is een politiek geëngageerde documentaire, maar kan ook als een fictiefilm beschreven worden. Met de hulp van de mensen die ik in Shatila leerde kennen, schreef ik een scenario dat een fictieve laag aan de film toevoegt. Deze laag is eigenlijk de verwezenlijking van het verlangen dat in vele Palestijnse harten leeft, namelijk de terugkeer naar het vaderland. Het diepgewortelde verlangen van de terugkeer is als een droom waaraan vele Palestijnen in Shatila zich vastklampen. Door van deze droom even de realiteit te maken, al is het in een film, willen we de kijker laten nadenken over de dualiteit van het bestaan van Palestijnse vluchtelingen in Libanon. Zoals bij alle mensen die in ballingschap leven, wordt de identiteit van Palestijnse vluchtelingen bepaald door Palestina als vaderland enerzijds en door Libanon als tijdelijke verblijfplaats anderzijds. Door de bewoners van Shatila in het creatieproces te betrekken, hopen we voor hen een vrijplaats te creëren waarin ze hun eigen vragen en antwoorden kunnen formuleren over de wereld die hen omringt. De fictionele scènes dienen tevens om de kijker een beter idee te geven van de realiteit van Palestijnse vluchtelingen in Libanon. Het is door de woorden die ze gebruiken als acteur om over de fictionele terugkeer naar Palestina te spreken, dat we als kijker beter kunnen begrijpen wat het voor hen betekent om in ballingschap te leven.

Intentieverklaring regisseur

Ik reisde voor de eerste keer naar Shatila in 2011 met als drijfveer het geloof dat documentaire de wereld kan tonen zoals die echt is, onderdrukking bloot kan leggen en zich kan verzetten tegen de heersende machten. Ik begreep al snel dat de camera geen neutrale tolk was. Ik voelde hoe ik beetje bij beetje in dezelfde benadering verviel als alle andere fotografen, documentairemakers en journalisten die naar Shatila kwamen. Met elk beeld en elke vraag duwde ik de mensen die ik had leren kennen en die me zo gastvrij ontvingen, dieper in een slachtofferrol. Het waren beelden die slechts betekenis kregen in een cultuur waarin Palestijnen enkel getoond en gezien worden als slachtoffers. Het is zeker niet mijn bedoeling om te ontkennen dat de inwoners van Shatila zowel een politieke als een humanitaire crisis doormaken, maar ik wil hen niet in die rol tonen. Het is mijn taak als filmmaker om de beelden die ik maak in vraag te stellen en om na te denken over hoe deze beelden impact hebben op zowel degene die wordt afgebeeld als de toeschouwer.

Toen ik terugkeerde naar Shatila in januari 2016, wou op zoek gaan naar een nieuwe rol voor mezelf als regisseur achter de camera, maar ook voor de mensen die ik heb leren kennen in Shatila voor de camera. Door het productieproces met hen te delen kunnen we als gelijken uitzoeken welke film we samen kunnen maken. De regisseur zal deze keer niet meer fungeren als diegene die de kennis bezit, maar eerder als diegene die de acteurs begeleidt in hun zoektocht naar het verhaal dat ze ook zelf willen vertellen.

Historische context

In 1948, een jaar nadat de Britten zich terugtrokken uit Palestina, verklaarde Israël zich onafhankelijk. De omliggende Arabische staten vielen onmiddellijk de kersverse Joodse staat binnen en de oorlog die volgde, dwong meer dan 700.000 Palestijnen om hun land te ontvluchten tijdens de Nakba, de Palestijnse exodus. Tijdens de oorlog van 1967 tussen Israël en de omringende Arabische landen, ontvluchtten nog meer Palestijnen hun land en vandaag heeft de UNRWA (United Nations Relief and Work Agency for Palestinian refugees in the Near East) meer dan 5 miljoen Palestijnse vluchtelingen geregistreerd. Ondanks het recht op terugkeer dat de Verenigde Naties vanaf het begin toekende aan alle Palestijnse vluchtelingen, zowel de eerste generatie als hun nazaten, ontzegt Israël hen dat recht tot op de dag van vandaag.

In een groot deel van het Midden Ooster wordt de enorme groep Palestijnse vluchtelingen vaak vergeten of genegeerd. Dat is niet het geval in Libanon. Anders dan in andere landen blijft het vluchtelingenprobleem een brandpunt van de Libanese politiek, een bron van debat en soms zelfs de aanleiding voor geweld. De aanwezigheid van de Palestijnen was een katalysator van de Libanese burgeroorlog tussen 1975 en 1990, de invasie van Israël in 1982 en pogingen van Syrië om de Palestine Liberation Organisation (PLO) in het gareel te brengen. Sindsdien is er niets wezenlijk ondernomen om het probleem aan te pakken. De Palestijnse vluchetlingen in Libanon zijn gemarginaliseerd, ze hebben geen politieke en economische basisrechten, ze worden als het ware opgesloten in de kampen, beroofd van realistische vooruitzichten en zijn zwaar bewapend. De kampen werden al meermaals omschreven als een tikkende tijdbom. Tot het Arabisch-Israëli conflict opgelost geraakt, is er een allesomvattende aanpak nodig die het statuut van de Palestijnen in Libanon opheldert, hun permanente vestiging in Libanon formeel uitsluit en hun levensomstandigheden in de kampen aanzienlijk verbetert.

Waarvoor deze crowdfunding?

De opnames in Shatila zijn afgerond en we zijn begonnen met de postproductie van de film. Om het beeld en de klank professioneel af te kunnen werken zijn we nog opzoek naar financiële steun. Als je gelooft dat dit project de moeite waard is om afgewerkt te worden, aarzel dan niet om je bijdrage te leveren en ons een duwtje in de rug te geven. Elke bijdrage helpt ons vooruit en naast onze eeuwige dankbaarheid kunnen we je ook allerlei kleine wederdiensten aanbieden! Je kan bij de eersten zijn om de film te zien, je kan exclusieve foto’s ontvangen (zowel geprint als digitaal) of je kan aanwezig zijn bij de première van de film op het grote scherm!

Quote die de filmmaker inspireerde

"Is cinema niet de bevoorrechte ruimte om de verhouding tussen het echte leven en de verhalen van fantomen, ontsnapt uit het verleden of uit een andere wereld, te onderzoeken?"
Jacques Rancière
This project was successfully funded on 01-06-2016

Fund Project