doei

doei
Een Documentaire van Pien van Grinsven
Crowdfunding teaser: 
funded project
172
113%
€2.830
opgehaald van €2.500
0
dagen te gaan
46
supporters

Project Information

Over het project
LOCKLINEHoud iets in je hoofd en je hebt het in je handen. Over de denkbeeldige ontmoetingen die we hebben met mensen die waarschijnlijk niet meer terugkomen.

Op een dag krijgen ik en mijn twee jongere zusjes een brief van onze vader. Hij schrijft erin dat hij ons 6 maanden niet wilt zien. Maar zoals dat gaat met verbouwingen, blaadjes op het spoor en het vormen van een Belgische regering, duren dingen toch wat langer dan verwacht. Die brief is nu 12 jaar geleden en sindsdien heeft onze vader geweigerd om terug te komen óf om afscheid te nemen. En wanneer iemand weggaat zonder dag te zeggen, moet je je eigen eindes bedenken.

Dat is wat ik door de jaren heen heb gedaan: eindeloos veel verschillende scenario’s van een volgende ontmoeting bedacht, die vaak zo kinderachtig waren dat ze komisch werden. Eerst schaamde ik me dat ik deze denkbeeldige ontmoetingen uitspeelde. Maar hoe meer ik er met mensen over sprak, hoe meer ik erachter kwam dat deze fantasieën niet alleen van mij zijn: ze worden gedeeld door heel veel andere mensen. Iedereen heeft wel iemand die weg is gegaan en die nu alleen nog bestaat in fantasie. Het is uiteindelijk iets heel menselijks dat we doen, en wat maakt dat we altijd een beetje kinderen blijven - zelfs als we heel, heel oud worden. Als afstuderend regisseur documentaire besloot ik er daarom een film over te maken. 

In de film ‘doei’ speel ik verschillende scenario’s uit over een volgende - en misschien laatste - ontmoeting met mijn vader, die al duidelijk heeft gemaakt daar absoluut geen interesse in te hebben. De film draait daarom om fantasie en herinnering - en hoe die twee in elkaar overlopen. Om dat uit te beelden, heb ik mijzelf, mijn zusjes en mijn vader gecast als miniatuurfiguren uit treinlandschapjes. Deze miniaturen staan op het kruispunt tussen kind-zijn en volwassene: uiteindelijk is het natuurlijk speelgoed, maar op elk doosje staat met grote letters: THIS IS NOT A TOY! Oké, oké. Die miniaturen plaats ik in papieren decors van origami, die tegelijkertijd abstract en gedetailleerd kunnen zijn: net als onze herinnering en fantasie. Daarmee kan de film gezien worden als een geanimeerde documentaire, zoals bijvoorbeeld Waltz with Bashir van Ari Folman en The Missing Picture van Rithy Panh, mocht je die hebben gezien. 

Nu was de paradox bij het maken van deze film: om hele kleine dingen te filmen, heb je heel groot, specifiek en zwaar materiaal nodig. Als je hoofdpersonen 1,5 centimeter zijn, wordt je set juist groter, niet kleiner.

Hoewel er al veel mensen kosteloos hebben geholpen en veel dingen zijn gesponsord, hebben bepaalde dingen een prijskaartje. Daarbij is het geluid voor deze film heel belangrijk: er zijn weinig dingen waarmee je zo subtiel en onderbewust op herinnering kunt werken als met de dingen die je hoort. Om dat in postproductie op een goede manier te creëren, is heel belangrijk maar ook heel kostbaar. Daar heb ik jouw hulp bij nodig. 

Steun de film en krijg er de film voor terug, of een mini figurantje, of een mini jezelfje, of meer. Ik hoop dat je ons kunt helpen dit kleine verhaal te vertellen over de grote verhalen die we allemaal voor onszelf bedenken.

doei!

Quote die de filmmaker inspireerde

"The difference between false memories and true ones is the same as for jewels: it is always the false ones that look the most real, the most brilliant."
Salvador Dalí
This project was successfully funded on 19-07-2017

Fund Project